Bieszczady, Bukowe Berdo, zachwycające zwłaszcza jesienią.

Bieszczady bukowe berdo spring.JPGBerdo to wg Krukara jeden z najczęściej występujących toponimów wysokiej części Bieszczadów. Pochodzi od prasłowiańskiego br’do góra, pagórek, tu oznacza stromą górę, przepaść.” Z kolei nazwa „Bukowe” odnoścnie tej samej stromej góry jest najprawdopodobniej przypadkiem – prawidłowa nazwa regionalna powinna brzmieć „Pukowe Berdo”, który wywodził się od dawnego właściciela tej góry, czyli Puka. Jest częścią gniazda Tarnicy i Halicza. Z jednej strony mamy widok na dolinę Roztoki, Obniżenie Górnego Sanu czyli worek bieszczadzki, a za nim Beskidy Skolskie, bliżej Wołowy Garb, Kopę Bukowską, Halicz, Kińczyk Bukowski, Rozsypaniec, Bieszczady Wschodnie, Krzemień , a z drugiej na Połoniny Caryńska i Wetlińską, Dwernik-Kamień, Magurę Stuposiańską, Widełki, Kosowiec, Otryt. Partie grzbietowe, położone poniżej połoniny są masowo porośnięte przez krzewiastą formę jarzębiny. Jest to widok niezwykle efektowny i zachwycający, zwłaszcza jesienią.
Jest to bez wątpienia najbardziej skalisty szlak w Bieszczadach. Zjawisko to wynika z warstwowej, bardzo ciekawej budowy geologicznej tego pasma. Kulminacja Bukowego Berda, wraz z Krzemieniem (1335 m n.p.m.), który jest drugim pod względem wysokości i najbardziej skalistym bieszczadzkim szczytem, tworzy bardzo charakterystyczny podwójny szczyt. Zjawisko to jest niejako wizytówką całych Bieszczadów i najlepiej widoczne jest w paśmie Połoniny Wetlińskiej.

Największa, pojawiająca się wysokość, to około 1311 metrów nad poziomem morza. Dzięki płytkiej przełęczy Bukowe Berdo połączone jest z Krzemieniem. Krzemień to drugi, biorąc pod uwagę wysokość, szczyt po polskiej stronie Bieszczadów. Ma on około 1335 m.n.p.m. Zlokalizowano go w środkowej części grup Halicza i Tarnicy. Ma on charakter grzbietu, który przebiega z północnego zachodu na południowy wschód. Cechą rozpoznawczą są dla niego skałki.

Bukowe Berdo łatwo jest zdobyć ze względu na wiele szlaków, które tam prowadzą. Czerwony szlak z Ustrzyk Górnych do przełęczy pod Tarnicą, a następnie niebieski w kierunku Krzemienia i kulminacji Berda (łączny czas to około 4h ↑). Niebieski szlak z Wołosatego obok Tarnicy, dalej również
w kierunku Krzemienia (ok. 3h ↑). Żółty szlak ze wsi Muczne (1.45h ↑) dociera do Berda od strony północno-wschodniej. Z Wołosatego prowadzi również stosunkowo długi czerwony szlak.
Do przełęczy między masywem Tarnicy a Krzemienia podróż zajmuje około 3.50h ↑. Po drodze mijamy Połoninę Bukowską z Rozsypańcem, Haliczem i Kopą Bukowską. Dalej, niebieskim szlakiem
na Krzemień i Bukowe Berdo. Trasy są zróżnicowane pod względem stopnia trudności i czasu, dlatego każdy, nawet początkujący podróżnik znajdzie tutaj coś dla siebie. Trasa ta nie jest jeszcze skomercjalizowana, tak jak inne bieszczadzkie miejsca, więc jest ona doskonałą opcją dla ludzi poszukujących prawdziwego spokoju w Bieszczadach.

„Ścieżka przyrodnicza Bukowe Berdo”

Przystanek 7. Sztuczna świerszczyna i żubrowisko (970 m n.p.m.) str. 22-23″Część polan śródleśnych, które przed wojną służyły jako łąki kośne, zalesiono w latach siedemdziesiątych. Na wyżej położonych polanach najczęściej wysadzano świerki. 40 laty była tu barwna carynka, na której pasły się świeżo sprowadzone w Bieszczady żubry. Osobniki wybrane do reintroducji należały do linii białowiesko-kaukaskiej, posiadającej domieszkę krwi jednego byka z Kaukazu, który przeżył w niemieckim ogrodzie zoologicznym do 1927 r. Obecnie w okolicy Sianek, Zatwarnicy, Baligrodu, Lutowisk o Brzegów Dolnych występuje około 100 żubrów.

Obrazek: Bieszczady bukowe berdo spring” autorstwa ZyxistPraca własna. Licencja CC0 na podstawie Wikimedia Commons

wyślij do:
  • Facebook
  • Blip
  • Blogger.com
  • co-robie
  • Diigo
  • Flaker
  • Forumowisko
  • Gadu-Gadu Live
  • Grono.net
  • Gwar
  • Kciuk.pl
  • PDF
  • Ping.fm
  • Posterous
  • Spis
  • Twitter
  • Wykop
  • Śledzik
  • Linkologia
  • Pinger
  • StumbleUpon
  • Sfora

Podobne atrykuły:

  1. Wołosate, Bieszczady – osada położona u podnóża Tarnicy.
  2. Ścieżka przyrodnicza „Jodła” (Suche Rzeki – Smerek), Bieszczady.
  3. Bieszczady, Ścieżka przyrodnicza – W krainie myszołowa, Park Krajobrazowy Doliny Sanu.
  4. Bieszczady. Rezerwat Sine Wiry – malowniczy przełom Wetliny.
  5. Transbeskidzki Szlak Konny PTTK. Prowadzi z Brennej w Beskidzie Śląskim, przez Beskid Żywiecki, Podhale, Pieniny, Beskid Sądecki oraz Beskid Niski do Wołosatego w Bieszczadach.

agro.travel.pl w sieci